PEZKUWICHAINDIJITAL KURDISTAN NEWS 15 HEZÎRAN 2026 · DUŞEM
Gündem Görüş
Görüş

“BİR KAMYON PAZARA GİRDİ”
Kendini ille de bir grubun, bir ideolojinin karşısında konumlandırma. Bir hedefin olsun; bir düşmanın değil.

“BİR KAMYON PAZARA GİRDİ”

Kendini ille de bir grubun, bir ideolojinin karşısında konumlandırma. Bir hedefin olsun; bir düşmanın değil.

Fıkra bu ya...

Sosyal medyanın henüz olmadığı, haberlerin gazetelerden takip edildiği bir zamanda Temel kamyon şoförüymüş.

Bir gün şehirde bir yokuşu inerken kamyonun frenleri patlamış. Sağ tarafta bir pazar kurulmuş, kalabalık pazarlarını yapıyormuş. Sol tarafta da tek bir kişi yürüyormuş.

Temel kendi kendine demiş:

“Sağa kırsam pazar var, onca insan... İyisi mi sola kırayım, orada hiç olmazsa tek bir kişi var.”

Ertesi gün gazetelerde manşetler:

“Bir kamyon pazara girdi, bilmem şu kadar kişi öldü.”

Temel demiş ki:

“Her şey o tek adamın pazara kaçmasıyla oldu.”

Mübarek, sola kırıp kurtulmaya değil, ille de soldaki adamı ezmeye odaklanmış. Adam pazara kaçınca o da peşinden pazara girmiş.

Kürtlere hizmet ederken bir fikrin olsun, bir hizmet metodun olsun. Kendini ille de bir grubun, bir ideolojinin karşısında konumlandırma. Bir hedefin olsun; bir düşmanın değil.

Bir hizmete odaklandığında başka bir grupla fikren çatıştığın için o grubun fikirlerini eleştiriyorsan, bu kabul edilir. Ama sırf onları eleştirmek için eleştiriyorsan hem yolunu kaybedersin hem amacını.

Bir müddet sonra nereye gitmek istediğini değil, karşısında konumlandığın grubu ezmeyi düşünmeye başlarsın.

Yolunu, karşındaki adama bakarak değil, varmak istediğin yere bakarak belirle.

Dil için mi çalışıyorsun? Dile odaklan.

Eğitim için mi çalışıyorsun? Eğitime odaklan.

Kültür için mi çalışıyorsun? Kültüre odaklan.

Ekonomi için mi çalışıyorsun? Ekonomiye odaklan.

Siyaset yapıyorsan da kendi hedefini, programını, ne yapmak istediğini anlat.

Elbette gerektiğinde eleştir. Fakat eleştiri senin yolun değil, yolunun üzerinde gerektiğinde kullanacağın bir araç olsun.

Yoksa bir bakmışsın ki karşı olduğun adam veya grup nereye koşarsa sen de arkasından oraya koşuyorsun.

Temel gibi ille de adamı ezmeye odaklanma.

Sonra kamyonu pazarda bulursun.

DOKTORUN NEŞTERİ, KASABIN BIÇAĞI

Çok şey yazmama gerek kalmadı, anladın sen zaten.

Doktor neşter vurur. Çünkü maksadı hastayı sağlığına kavuşturmaktır. Hayata hizmettir. Neşter vurduğu kişi hayattadır. Bu yüzden hikmet, bilgi, hüner; hepsini dikkatle bir araya getirir, neşteri öyle vurur.

Hoyratça davranmaz, hoyratça savurup hayat damarlarını kesmez.

Kasap da bıçak kullanır.

Ama kasap et kesiyorsa, zaten ölü olan bedene bıçak sallıyor demektir. Yaşayan bir hayvana bıçağıyla yönelmişse de, kesmek için yönelmiştir.

Doktorun neşteri de keser, kasabın bıçağı da. Mesele kesip kesmemek değil; ne için kestiğindir.

Eleştirirken, hele hele travmaları olan, korkuları derin, kötü tecrübeler yaşamış bir milleti eleştirirken, eleştirin doktorun elindeki neşter gibi olsun.

İyileştirmek için olsun.

Hayatta tutmak için olsun.

Hayata hizmet etmek için olsun gayretin.

Elbette Kürt toplumunun eleştiriye ihtiyacı var. Hem de çok.

Yanlışımızı söyleyin.

Eksiğimizi gösterin.

Hastalıklarımızı saklamayın.

Gerektiğinde neşteri de vurun.

Ama neşteri doktor gibi tutun. Maksadınız bünyeyi öldürmek değil, yaşatmak olsun.

Çünkü mesele sadece:

“Söylediğim doğru mu?”

değildir.

Bir soru daha var:

“Bu doğruyu ne için ve nasıl söylüyorum?”

Eleştirinin maksadı iyileştirmekse neşterdir.

Maksadı aşağılamak, yaralamak, ümitsizliğe düşürmek veya kendi öfkeni tatmin etmekse, elindeki alet neşter olmaktan çıkar.

Kasaba da ihtiyacımız var, amma milletin bünyesine kasap gibi dalma.

Ne demiş atalarımız:

Hûr bajo,

kûr bajo,

ga meêşîne.

“KAMYONEK ÇÛ NAV BAZARÊ”

Xwe teqez nexîne dijberiya komekê an îdeolojiyekê. Bila armanca te hebe; ne dijminê te.

Pêkenok ev e...

Di demeke ku hên medyaya civakî tune bû û nûçe ji rojnameyan dihatin şopandin de, Temel ajokarê kamyonê bûye.

Rojekê li bajarê ku ji zinarekî dadiket, frenên kamyonê teqiyan. Li aliyê rastê bazarek hatibû çêkirin û gelek kes li wê derê bûn. Li aliyê çepê jî tenê kesek dimeşiya.

Temel ji xwe re got:

“Pazara ku ez biçim aliyê rastê, ewqas mirov hene... Çêtir e ku ez biçim aliyê çepê, ew jî tenê kesek heye.”

Rojnameyên roja din manşet kirin:

“Kamyonek çû nav bazarê, ewqas mirov mirin.”

Temel got:

“Her tişt ji ber ku ew zilamê tenê bazda nav bazarê çêbû.”

Mala te ava, ew ne li ser çûna aliyê çepê û xilasbûnê rawestiya, ew teqez li ser pelçiqandina zilamê li aliyê çepê rawestiya. Kengî zilam bazda nav bazarê, ew jî li pey wî çû nav bazarê.

Dema ku tu ji Kurdan re xizmetê dikî, bila fikrek te hebe, rêbazeke te ya xizmetê hebe. Xwe teqez nexîne dijberiya komekê an îdeolojiyekê. Bila armanca te hebe; ne dijminê te.

Dema ku tu bala xwe didî xizmetekê, eger tu ji ber ku di fikrê de li dijî komeke din î fikrên wê komê rexne dikî, ev tê qebûl kirin. Lê eger tu tenê ji bo rexnekirina wan rexne dikî, tu ê hem rêya xwe û hem jî armanca xwe winda bikî.

Piştî demekê, êdî tu ne li ser wê yekê difikirî ku dixwazî biçî kû derê, tu dest bi fikirîna li ser wê yekê dikî ku çawa wê koma li hember xwe bifetisînî.

Rêya xwe, ne bi lênerîna li kesê li hember xwe, lê bi lênerîna li wê derê ku dixwazî bigihêjiyê diyar bike.

Tu ji bo ziman dixebitî? Bala xwe bide ser ziman.

Tu ji bo perwerdeyê dixebitî? Bala xwe bide ser perwerdeyê.

Tu ji bo çandê dixebitî? Bala xwe bide ser çandê.

Tu ji bo aboriyê dixebitî? Bala xwe bide ser aboriyê.

Ger tu siyasetê dikî jî, armanca xwe, bernameya xwe û tiştê ku dixwazî bikî vebêje.

Bêguman dema pêwîst be rexne bike. Lê bila rexne nebe rêya te, bila bibe amûrek ku dema pêwîst be li ser rêya xwe bi kar bînî.

Wekî din, tu yê bibînî ku ew kes an koma ku tu li dijî wê yî, ber bi kû ve bireve, tu jî li dû wê ber bi wir ve direvî.

Mîna Temel, neçar nemîne ku tenê li ser fetisandina kesekî bisekinî.

Paşê tu yê xwe di nava bazarê de bi kamyonê bibînî.

NEŞTERÊ DOKTOR, KÊRA QESAB

Pêwîst nekir ku ez gelek tiştan binivîsim, te jixwe fêm kir.

Doktor neşterê lê dide. Ji ber ku armanca wî ew e ku nexweş bigihîne tenduristiya xwe. Xizmeta jiyanê ye. Kesê ku neşterê lê dide, sax e. Lewma hîkmet, zanîn, huner; hemûyan bi baldarî tîne cem hev û neşterê bi vî awayî lê dide.

Bi awayekî hov tevnegerin, bi awayekî hov tiştan belav nekin û damarên jiyanê nebirin.

Qesab jî kêrê bi kar tîne.

Lê eger qesab goşt dibire, tê wê wateyê ku ew kêrê li ser bedenekê dihejîne ku jixwe mirî ye. Eger bi kêra xwe berê xwe daye ajalekî zindî jî, ji bo serjêkirinê berê xwe dayê.

Neştera doktor jî dibire, kêra qesab jî. Mesele ne birîn an nebirîn e; mesele ew e ku tu ji bo çi dibirî.

Dema hûn rexne dikin, bi taybetî dema hûn neteweyekê rexne dikin ku trawmayên wê hene, tirsên wê kûr in û serpêhatiyên xirab jiyaye, bila rexneya we mîna neştera di destê doktor de be.

Bila ji bo başkirinê be.

Bila ji bo zindî hiştinê be.

Bila hewldana we ji bo xizmeta jiyanê be.

Bêguman civaka Kurd pêwîstiya wê bi rexneyê heye. Hem jî gelekî.

Şaşiya me bibêjin.

Kêmasiya me nîşan bidin.

Nexweşiyên me veşêrin.

Dema pêwîst be, neşterê jî lê bidin.

Lê neşterê mîna doktor bigirin. Bila mebesta we ne kuştina bedenê, lê zindî hiştina wê be.

Çimkî mesele tenê ev nîne:

“Gelo tiştê ku ez dibêjim rast e?”

Pirsyareke din jî heye:

“Ez vê rastiyê ji bo çi û çawa dibêjim?”

Eger mebesta rexneyê başkirin be, ew neşter e.

Heke mebesta te biçûkxistin, birîndarkirin, bêhêvîkirin an jî têrkirina hêrsa xwe be, ew amûra di destê te de êdî ne neşter e.

Pêwîstiya me bi qesaban jî heye, lê wekî qesaban xwe neavêje nav bedenê gel.

Bav û kalên me çi gotine:

Hûr bajo,

kûr bajo,

ga meêşîne.

«بارهەڵگرێک چووە ناو بازاڕەوە»

خۆت بە ناچاری بەرامبەر بە گرووپێک یان ئایدۆلۆژیایەک مەکێشە. ئامانجێکت هەبێت، نەک دوژمنێک.

چیرۆکەکە بەم جۆرەیە...

لە سەردەمێکدا کە سۆشیاڵ میدیا نەبوو و هەواڵەکان لە رۆژنامەکانەوە دەخوێنرانەوە، تەمەل شۆفێری بارهەڵگر بوو.

رۆژێک لە شارێکدا لە کاتی دابەزین لە لێژاییەک، ئیستۆپی بارهەڵگرەکە لەکار کەوت. لە لای ڕاستەوە بازاڕێک هەبوو، خەڵکێکی زۆر سەرقاڵی کڕین و فرۆشتن بوون. لە لای چەپیشەوە تەنها کەسێک بە پێ دەڕۆیشت.

تەمەل لە دڵی خۆیدا وتی:

«ئەگەر بڕۆمە لای ڕاست بازاڕە و ئەو هەموو خەڵکە... باشتر وایە بڕۆمە لای چەپ، لەوێ لانیکەم تەنها یەک کەس هەیە.»

رۆژی دواتر مانشێتی رۆژنامەکان بەم جۆرە بوو:

«بارهەڵگرێک چووە ناو بازاڕەوە و ژمارەیەک کەس گیانیان لەدەست دا.»

تەمەل وتی:

«هەموو شتەکە بەهۆی ئەوەوە بوو کە ئەو پیاوە هەڵات بۆ ناو بازاڕەکە.»

ئەو پیاوە، لەبری ئەوەی بە لای چەپدا لابدات و خۆی رزگار بکات، تەنها جەختی لەسەر ئەوە کردبوو کە ئەو پیاوەی لای چەپ بپێکێت. کاتێک پیاوەکە هەڵات بۆ ناو بازاڕەکە، ئەویش بەدوایدا چووە ناو بازاڕەکەوە.

کاتێک خزمەتی کورد دەکەیت، با بیرۆکەیەکت هەبێت و رێگەیەکی خزمەتکردنت هەبێت. خۆت بە ناچاری بەرامبەر بە گرووپێک یان ئایدۆلۆژیایەک مەکێشە. ئامانجێکت هەبێت، نەک دوژمنێک.

کاتێک سەرنجت لەسەر خزمەتێکە و بەهۆی ناکۆکی بیروڕاوە رەخنە لە بیرۆکەکانی گرووپێکی تر دەگریت، ئەمە قابیلی قبوڵە. بەڵام ئەگەر تەنها بۆ ئەوەی رەخنەیان لێ بگریت، رەخنەیان لێ دەگریت، ئەوا هەم رێگاکەت ون دەکەیت و هەم ئامانجەکەشت.

دوای ماوەیەک، ئیتر بیر لەوە ناکەیتەوە کە دەتەوێت بۆ کوێ بچیت، بەڵکو بیر لەوە دەکەیتەوە چۆن ئەو گروپەی بەرامبەرتە پان بکەیتەوە.

ڕێگاکەت بە سەیرکردنی کەسی بەرامبەر دیاری مەکە، بەڵکو بە سەیرکردنی ئەو شوێنە دیاری بکە کە دەتەوێت پێی بگەیت.

بۆ زمان کار دەکەیت؟ تەرکیز بخەرە سەر زمان.

بۆ پەروەردە کار دەکەیت؟ تەرکیز بخەرە سەر پەروەردە.

بۆ کلتوور کار دەکەیت؟ تەرکیز بخەرە سەر کلتوور.

بۆ ئابووری کار دەکەیت؟ تەرکیز بخەرە سەر ئابووری.

ئەگەر سیاسەتیش دەکەیت، ئامانج و بەرنامە و ئەوەی دەتەوێت بیکەیت، باسی بکە.

بێگومان کاتێک پێویست بوو ڕەخنە بگرە. بەڵام ڕەخنە نابێت ببێتە ڕێگاکەت، با تەنها ئامرازێک بێت کە لەسەر ڕێگاکەت کاتێک پێویست بوو بەکاری دەهێنیت.

نا، ئەگەر نا دەبینیت ئەو کەس یان گروپەی دژی وەستاویت بۆ هەر کوێیەک ڕادەکات، تۆش بەدوایدا بۆ ئەوێ ڕادەکەیت.

وەک تەمەل مەبە و تەنها بیر لە پانکردنەوەی خەڵک مەکەرەوە.

ئەگینا خۆت لە بازاڕدا لەگەڵ بارهەڵگرێکدا دەبینیتەوە.

نەشتەری پزیشک، چەقۆی قەساب

پێویست ناکات زۆر شت بنووسم، خۆت تێگەیشتی.

پزیشک نەشتەر بەکاردەهێنێت. چونکە مەبەستی ئەوەیە نەخۆشەکە چاک بکاتەوە. خزمەتکردنە بە ژیان. ئەو کەسەی نەشتەری لێ دەدات، زیندووە. بۆیە حیکمەت، زانیاری و لێهاتوویی؛ هەموویان بە وریاییەوە کۆ دەکاتەوە و نەشتەرەکە بەو شێوەیە بەکاردەهێنێت.

بە دڵڕەقییەوە هەڵسوکەوت ناکات، بە بێباکی شتەکان تێک نادات و دەمارەکانی ژیان نابڕێت.

قەسابیش چەقۆ بەکاردەهێنێت.

بەڵام ئەگەر قەساب گۆشت دەبڕێت، واتە چەقۆ لە جەستەیەک دەدات کە پێشتر مردووە. ئەگەر چەقۆکەی بەرەو ئاژەڵێکی زیندوو بردبێت، ئەوا بۆ سەربڕین بووە.

نەشتەری پزیشکیش دەبڕێت، چەقۆی قەسابیش. کێشەکە لە بڕین و نەبڕیندا نییە؛ کێشەکە ئەوەیە بۆچی دەبڕیت.

کاتێک ڕەخنە دەگریت، بەتایبەتی کاتێک ڕەخنە لە نەتەوەیەک دەگریت کە برینی هەیە، ترسەکانی قووڵن و ئەزموونی تاڵی هەبووە، با ڕەخنەکەت وەک نەشتەری دەستی پزیشک بێت.

با بۆ چاکبوونەوە بێت.

با بۆ بەزیندوو هێشتنەوە بێت.

با هەوڵەکەت بۆ خزمەتکردنی ژیان بێت.

بێگومان کۆمەڵگەی کوردی پێویستی بە ڕەخنەیە. ئەویش زۆر.

هەڵەکانمان پێ بڵێن.

کەم و کوڕییەکانمان نیشان بدەن.

نەخۆشییەکانمان مەشارنەوە.

لە کاتی پێویستدا نەشتەرەکەش بەکاربهێنن.

بەڵام نەشتەرەکە وەک پزیشک بگرن. با مەبەستتان کوشتنی جەستەکە نەبێت، بەڵکو ژیاندنەوەی بێت.

چونکە کێشەکە تەنها ئەوە نییە:

«ئایا ئەوەی دەیڵێم ڕاستە؟»

نییە.

پرسیارێکی تریش هەیە:

«ئەم ڕاستییە بۆچی و چۆن دەڵێم؟»

ئەگەر مەبەست لە ڕەخنە چاککردنەوە بێت، ئەوا نەشتەرە.

ئەگەر مەبەستت سووکایەتی، بریندارکردن، بێهیواکردن یان تێرکردنی تووڕەیی خۆت بێت، ئەوا ئەو ئامرازەی بە دەستتەوەیە چیتر نەشتەر نییە.

پێویستیمان بە قەسابیش هەیە، بەڵام وەک قەساب مەیەرە گیانی جەستەی میللەت.

باو و باپیرانمان چییان وتووە:

هوور باژۆ،

کوور باژۆ،

گا مێشێنە.

A Truck Entered the Market

Do not force yourself to position yourself against a group or an ideology. Have a goal; not an enemy.

Here’s the anecdote…

Back when social media didn’t exist and news was followed through newspapers, Temel was a truck driver.

One day, while descending a hill in the city, the truck’s brakes failed. On the right side a market had been set up, bustling with crowds. On the left, there was only a single person walking.

Temel thought to himself:

“If I turn right, there’s a market, so many people… Maybe I should turn left, at least there’s only one person there.”

The next day, headlines in the newspapers read:

“A truck entered the market, I don’t know how many people were killed.”

Temel said:

“It all happened because that lone man ran into the market.”

Mübarek focused not on turning left to escape, but on crushing the man on the left at all costs. When the man fled into the market, he followed him into the market.

When serving the Kurds, have an idea, have a method of service. Do not force yourself to position yourself against a group or an ideology. Have a goal; not an enemy.

If, while focusing on a service, you criticize another group’s ideas because you are ideologically at odds with them, that is acceptable. But if you criticize them merely for the sake of criticism, you lose both your way and your purpose.

After a while, you stop thinking about where you want to go and start considering crushing the group you are positioned against.

Choose your path not by looking at the man in front of you, but by looking at the destination you want to reach.

Are you working for language? Focus on language.

Are you working for education? Focus on education.

Are you working for culture? Focus on culture.

Are you working for the economy? Focus on the economy.

If you are involved in politics, explain your own goals, program, and what you want to do.

Of course, criticize when necessary. But let criticism be a tool you use when needed on your path, not the path itself.

Otherwise, you’ll find yourself chasing after whatever direction the person or group you oppose takes.

Don’t fixate on crushing the person.

Then you’ll find the truck in the market.

THE DOCTOR'S SCALPEL, THE TOWN'S KNIFE

I didn’t need to write much; you already understand.

A doctor wields a scalpel because his aim is to restore the patient’s health. It is a service to life. The person the scalpel touches is alive. Therefore, wisdom, knowledge, skill—all are carefully combined, and the scalpel is applied accordingly.

He does not act brutishly, nor does he recklessly swing and cut the veins of life.

The butcher also uses a knife.

But if the butcher is cutting meat, it means he is swinging the knife at a body that is already dead. Even if he points his knife at a living animal, it is to cut it.

The doctor's scalpel also cuts, as does the butcher's knife. The issue is not whether something is cut, but why it is cut.

When criticizing, especially when criticizing a nation that bears trauma, deep fears, and painful experiences, let your criticism be like the scalpel in a doctor's hand.

Let it be for healing.

Let it be to keep life alive.

Let your effort be to serve life.

Of course, Kurdish society needs criticism. And a great deal of it.

Tell us where we are wrong.

Show us our shortcomings.

Do not hide our illnesses.

When necessary, also strike with the scalpel.

But hold the scalpel as a doctor would. Your aim should not be to kill the body, but to keep it alive.

Because the issue is not only:

“Is what I say correct?”

There is another question:

“Why and how am I saying this truth?”

If the purpose of criticism is to heal, then it is a scalpel.

If the purpose is to belittle, wound, plunge someone into despair, or satisfy your own anger, the tool in your hand ceases to be a scalpel.

We also need a town, but do not cut into the fabric of the nation like a butcher.

Our ancestors said: “Hûr bajo, kûr bajo, ga meêşîne.”

یک کامیون به بازار وارد شد

خود را به زور در مقابل یک گروه یا ایدئولوژی قرار ندهید. هدفی داشته باشید؛ نه دشمنی.

این یک لطیفه است...

در زمانی که هنوز رسانه‌های اجتماعی وجود نداشت و اخبار از طریق روزنامه‌ها دنبال می‌شد، تمیل راننده کامیون بود.

یک روز که در شهر از یک شیب پایین می‌رفت، ترمزهای کامیون ترکید. در سمت راست یک بازار برپا شده بود و مردم شلوغی داشتند. در سمت چپ هم تنها یک نفر راه می‌رفت.

تمیل به خود گفت:

«اگر به راست بپیچم، بازاری هست، این همه آدم... بهتر است به چپ بپیچم، حداقل آنجا فقط یک نفر است.»

روز بعد در روزنامه‌ها سرفصل‌ها:

«یک کامیون به بازار وارد شد، نمی‌دانم چند نفر کشته شدند.»

تمیل گفت:

«همه چیز به این دلیل شد که آن مرد تنها به بازار فرار کرد.»

مبارک نه برای نجات از طریق چپ‌پیچ، بلکه به زور سعی در له کردن مرد سمت چپ داشت. وقتی مرد به بازار فرار کرد، او نیز به دنبال او به بازار رفت.

در خدمت به کردها، باید یک ایده و یک روش خدمت داشته باشید. خود را به زور در مقابل یک گروه یا ایدئولوژی قرار ندهید. هدفی داشته باشید؛ نه دشمنی.

اگر بر یک خدمت متمرکز شوید و به دلیل اختلاف فکری با گروهی، نظرات آن گروه را نقد کنید، این پذیرفته می‌شود. اما اگر صرفاً برای نقد کردنشان انتقاد کنید، هم مسیر خود را از دست می‌دهید و هم هدف‌تان را.

مدتی پس، به جای این‌که به این فکر کنید که می‌خواهید به کجا بروید، شروع می‌کنید به این‌که به سرکوب گروهی که در مقابل آن قرار گرفته‌اید فکر کنید.

مسیر خود را نه با نگاه به مرد مقابل، بلکه با نگاه به مقصدی که می‌خواهید برسید، تعیین کنید.

برای زبان کار می‌کنید؟ روی زبان تمرکز کنید.

برای آموزش کار می‌کنید؟ روی آموزش تمرکز کنید.

برای فرهنگ کار می‌کنید؟ روی فرهنگ تمرکز کنید.

برای اقتصاد کار می‌کنید؟ روی اقتصاد تمرکز کنید.

اگر در سیاست فعالیت می‌کنید، هدف، برنامه و آنچه می‌خواهید انجام دهید را بیان کنید.

البته در صورت لزوم انتقاد کنید. اما انتقاد مسیر شما نیست؛ ابزاری باشد که در مسیر خود در مواقع ضروری به کار می‌برید.

در غیر این صورت می‌بینید که مرد یا گروهی که مقابلشان ایستاده‌اید به هر کجا می‌دود، شما نیز از پشت به همان سمت می‌دوی.

مانند تمیل، فقط به سرکوب افراد متمرکز نشوید.

سپس کامیون را در بازار می‌یابی.

چاقوی جراح، چاقوی شهر

دیگر نیازی به نوشتن چیزهای زیاد نیست، شما خودتان متوجه شده‌اید.

دکتر چاقوی جراح می‌زند. زیرا هدف او بازگرداندن بیمار به سلامت است. این خدمت به زندگی است. شخصی که چاقو به او می‌زند، زنده است. به همین دلیل حکمت، دانش و مهارت؛ همه را با دقت کنار هم می‌گذارد و چاقو را به همان‌گونه می‌زند.

بدون خشونت رفتار نمی‌کند، بدون خشونت زندگی را به‌سختی قطع نمی‌کند.

قصاب نیز از چاقو استفاده می‌کند.

اما اگر قصاب گوشت می‌برد، یعنی در حقیقت به بدنی که پیش از این مرده است چاقو می‌زند. حتی اگر به موجود زنده‌ای چاقو بگیرد، هدفش قطع کردن است.

چاقوی جراح دکتر نیز می‌برد، چاقوی قصاب هم همین‌طور. مسأله این نیست که برید یا نبرید؛ بلکه این است که برای چه هدفی می‌برید.

در هنگام انتقاد، به‌ویژه وقتی که به ملتی که آسیب‌های روانی دارد، ترس‌های عمیق و تجربه‌های بدی پشت سر گذاشته است، انتقاد شما باید همانند چاقوی جراح دکتر باشد.

تا برای بهبود باشد.

تا برای حفظ زندگی باشد.

تا تلاشتان برای خدمت به زندگی باشد.

بدیهی است که جامعه کردها به انتقاد نیاز دارد. و حتی بسیار.

خطای خود را بگویید.

نقص‌های خود را نشان دهید.

بیماری‌های خود را پنهان نکنید.

در صورت لزوم، چاقوی جراح را هم به کار بگیرید.

اما چاقوی جراح را همچون دکتر نگه دارید. هدف شما نباید کشتن بدن باشد، بلکه زنده نگه داشتن آن باشد.

زیرا مسأله فقط این است:

«آیا آنچه می‌گویم درست است؟»

نیست.

یک سؤال دیگر هم هست:

«این حقیقت را به چه دلیل و چگونه می‌گویم؟»

اگر هدف انتقاد، بهبود باشد، پس ابزار آن چاقوی جراح است.

اگر هدف تو توهین کردن، صدمه زدن، فرو رفتن به ناامیدی یا ارضای خشم خود باشد، ابزار در دست تو دیگر نیشتر نیست.

ما به یک شهر هم نیاز داریم، اما به مردم مثل قصاب نفوذ نکن.

پدربزرگان ما چه گفتند:

Hûr bajo,

kûr bajo,

ga meêşîne.

“شاحنة دخلت السوق”

لا تُصنّف نفسك دائمًا في مواجهة مجموعة أو إيديولوجية. اجعل هدفك هدفًا؛ ليس عدواً.

هذه نكتة...

في زمن لم تكن فيه وسائل التواصل الاجتماعي موجودة، وكانت الأخبار تُتابَع عبر الصحف، كان تميل سائق شاحنة.

في يوم من الأيام، وأثناء نزوله من منحدر في المدينة، انفجرت فرامل الشاحنة. على الجانب الأيمن كان هناك سوقٌ مُقَام، يملأه الزبائن. وعلى الجانب الأيسر كان شخص واحد يمشي.

قال تميل لنفسه:

“إذا انعرفت إلى اليمين فهناك سوق، وعدد لا يحصى من الناس... أم من الأفضل أن أنحرف إلى اليسار، فهناك على الأقل شخص واحد.”

في اليوم التالي ظهرت عناوين الصحف:

“دخلت شاحنة إلى السوق، لا أعلم كم عدد الأشخاص الذين قتلوا.”

قال تميل:

“كل شيء حدث عندما هرب ذلك الرجل الوحيد إلى السوق.”

مبارك لم يركز على الانعطاف إلى اليسار للنجاة، بل على سحق الرجل الموجود على اليسار بأي ثمن. عندما هرب الرجل إلى السوق، انضم إليه أيضًا.

أثناء خدمتك للأكراد، احرص على أن يكون لك فكرة ومنهجية خدمة. لا تُصنّف نفسك دائمًا في مواجهة مجموعة أو إيديولوجية. اجعل هدفك هدفًا؛ ليس عدواً.

إذا ركزت على خدمة ما وانتقدت أفكار مجموعة أخرى لأنك تتصادم معها فكريًا، فهذا مقبول. لكن إذا انتقدتها لمجرد الانتقاد، فستفقد طريقك وهدفك.

بعد فترة تبدأ بالتفكير ليس في المكان الذي تريد الذهاب إليه، بل في سحق المجموعة التي تقف أمامك.

حدد مسارك ليس بالنظر إلى الشخص الذي أمامك، بل بالنظر إلى الوجهة التي تريد الوصول إليها.

هل تعمل من أجل اللغة؟ ركّز على اللغة.

هل تعمل من أجل التعليم؟ ركّز على التعليم.

هل تعمل من أجل الثقافة؟ ركّز على الثقافة.

هل تعمل من أجل الاقتصاد؟ ركّز على الاقتصاد.

إذا كنت تمارس السياسة، فأخبر عن هدفك وبرنامجك وما تريد تحقيقه.

بالطبع انتقد عندما تستدعي الحاجة. لكن النقد ليس طريقك، بل أداة تستخدمها عند الضرورة على مسارك.

وإلا ستجد نفسك تلاحق أي شخص أو مجموعة تقف في وجهك إلى أي مكان يذهبون إليه.

لا تركز على سحق الخصم كما لو كان هدفك الأساسي.

ثم ستجد الشاحنة في السوق.

مشرط الطبيب، سكين البلدة

لم أعد بحاجة لكتابة الكثير، فأنت تفهم بالفعل.

الطبيب يجرّح بالمشرط. لأن هدفه هو شفاء المريض وإعادته إلى صحته. إنه خدمة للحياة. الشخص الذي يجرّحه المشرط لا يزال حياً. لذلك يجمع الحكمة والمعرفة والمهارة بعناية، ويستخدم المشرط بهذه الطريقة.

لا يتصرف بوحشية، ولا يقطع أوصدة الحياة بوحشية.

الجزّار أيضًا يستخدم السكين.

لكن إذا كان الجزّار يقطع اللحم، فهذا يعني أنه يوجه السكين إلى جسد ميت. وإذا وجه سكينه إلى حيوان حي، فهو فعل ذلك للقطع.

المشرط الطبي يقطع أيضًا، كما يقطع سكين الجزّار. المسألة ليست ما إذا كان يُقطع أم لا؛ بل لماذا يُقطع.

عند النقد، خاصةً عندما تُنتقد أمة لديها صدمات، ومخاوف عميقة، وتجارب سيئة، فليكن نقدك كالمشرط في يد الطبيب.

ليكن من أجل الشفاء.

ليكن من أجل الحفاظ على الحياة.

ولتكن مسعاك خدمة الحياة.

بالطبع المجتمع الكردي بحاجة إلى النقد. بل إلى حد كبير.

قُلوا ما هو خطأنا.

أظهروا نواقصنا.

لا تخفوا أمراضنا.

وعند الضرورة اضربوا بالمشرط أيضًا.

لكن احملوا المشرط كطبيب. هدفكم ليس قتل الجسد، بل إحياؤه.

لأن المسألة ليست فقط: “هل ما قلته صحيح؟”

هناك سؤال آخر: “لأي سبب وبأي طريقة أقول هذه الحقيقة؟”

إذا كان هدف النقد هو الشفاء، فإن المشرط هو الأداة.

إذا كان الهدف هو الإهانة أو الجرح أو إغراق أحدهم في اليأس أو إرضاء غضبك، فإن الأداة التي في يدك لم تعد مجرد مشرط.

نحتاج إلى المدينة أيضًا، لكن لا تغوص في شؤون الشعب كالجزار.

ماذا قال أجدادنا:

«Hûr bajo»,

«kûr bajo»,

«ga meêşîne».

İlgili haberler