PKK'nin kendini feshettiği ve Kandil'den çekilme takviminin işlediği bugün, Öcalan için yıllar önce yaptığım "Eski arkadaşlarını terk etmiştir. Örgüt jargonuyla söylenirse, davaya ihanet etmiştir!" belirlemesini yeniden ele almak gerekiyor; çünkü bu belirlemeye bütünüyle yanlış anlamlar yüklendi. Anlaşılan o ki Öcalan ve PKK ile ilgili resim, birçok PKK muhalifi Kurdistanlının kafasında bile henüz yerli yerine oturmuş değil. Ben, "artık resim nettir ve bilince çıkarılmıştır" düşüncesinden hareketle "eski arkadaş" ve "dava" kavramlarının açıklanmasına ihtiyaç olmayacağını sanmıştım. Yanılmışım.

Tekrarlayalım: PKK, Türk devleti tarafından kurulmuş, önüne Kurdistan'daki sömürgecilik karşıtı dinamikleri bitirmek ve Kürd milletini sömürgeci sisteme entegre etmek görevi konmuş kontra bir örgütlenmedir. Kürd tarihine, Kürd kültürüne, Kürd sembollerine ve değerlerine, kısacası Kürd ulusuna yabancı ve düşman olan bu örgütlenme, Kürd ulusuna zor ve entrikalarla dayatılmıştır. PKK, iyi eğitilmiş çekirdek bir kadro ve yine iyi düşünülmüş bir iş bölümüyle piyasaya sürülmüş, büyümesiyle doğru orantılı olarak ihtiyaç duyduğu yeni kadrolarla sürekli desteklenmiş bir Özel Harp Dairesi örgütlenmesidir. Özel Harp Dairesi bir dönem Ergenekon adıyla anıldı. Ancak Ergenekon'un Özel Harp Dairesi'ni kapsadığı konusunda kuşku sahibiyim; bu nedenle, adı değişmiş olsa da eski adını kullanacağım. PKK'nin karakteristik özelliklerinden ilki yeminli Kürd ve Kurdistan düşmanlığı, ikincisi ise yeminli Kemalistliğidir.

Öyleyse Öcalan'ın "dava"sından anlaşılması gereken Kürd ve Kurdistan davası değildir; tersine, Kurdistan'ın sömürge statüsünün sonsuza dek sürmesine dayanan "Kemalist Cumhuriyet'in ilelebet payidar olacağı" davasıdır. Öcalan ve arkadaşları on yıllardır bu dava uğruna Kurdistan'ın özgürlük dinamiklerini karanlık dehlizlerde boğazlamaktadır. Özellikle Orta Doğu'nun yeniden şekillendirildiği, İran'a yönelik savaşla yeni bir evreye giren Üçüncü Paylaşım Savaşı döneminde de Kurdistan'ın sömürge olarak kalabilmesi için mücadele etmektedirler.

Nedir ki 2013'te açılan süreçte Öcalan eski arkadaşlarıyla yollarını ayırdı. Elbette bu yol ayrılığının nedeni Kürd ve Kurdistan politikasındaki farklılıklar değildi. Yol ayrılığının nedeni, Türk devleti içinde yaşanan iktidar çatışmasında alınan yeni pozisyondu. Bu iç çatışmada biri cumhurbaşkanı olmak üzere birçok general, subay, MİT ve polis mensubu ile sivil insan öldürüldü; birçok devlet görevlisi de saf değiştirmek zorunda bırakıldı. Öcalan'ın da üyesi olduğu, bütünüyle Kemalist kadrolardan oluşan Özel Harp Dairesi, birçok kirli tezgâhın ve "Kürd", "Marksist", "sol", "milliyetçi", "İslami" vb. nice örgütün örgütlenme ve yönetim merkezidir. Bu yapı söz konusu devlet içi çatışmanın tarafıydı.

Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan bu yana devletin temel politikalarını, özellikle de Kurdistan politikasını belirleyen bu "Cumhuriyet'in sahibi" Kemalist örgüt, o yıllarda AKP hükümetini düşürmeye yönelik darbe planları ve girişimleri gerekçesiyle başlatılan Ergenekon ve Balyoz tutuklamalarıyla çok hırpalanmış, önemli mevziler kaybetmişti. Örgüt zor günler yaşıyordu; üyeleri 15-20 yıldan başlayan ağır ceza istemleriyle yargılanıyordu. Buna rağmen örgüt, AKP-MİT-polis ekibinin ağır ceza tehdidi eşliğinde sürdürdüğü uzlaşı arayışlarına kapısını kapatmış, elindeki bütün araçları ve yüz yıla yaklaşan yönetme yeteneğini kullanarak Kemalist cepheyi tahkim etmeyi sürdürmüştü. Bu araçların en önemlisi "Kürd Partisi PKK"idi.

: İşte Öcalan, böylesine zor bir dönemde, Kurdistan ulusal kurtuluş mücadelesini içeriden kuşatmak amacıyla kendisini Kürdlere "lider" ve "tanrı" yapan örgütünü ve onun Kemalist ideallerini terk ederek "faşist" olarak nitelediği AKP-MİT-polis ekibinin saflarında yoğun bir mesaiyle işbaşı yaptı. Öcalan'ın "davaya ihanet"inden söz edilecekse, bununla kastedilmesi gereken onun Kemalist ideallere sırt çevirmiş olmasıdır.****

Ne var ki bu ihanet uzun sürmedi, çünkü devlet içindeki çatışma da kalıcı olmadı. İktidar, 2013'ten sonra dünkü ortaklarıyla yollarını ayırınca darbe planlamakla yargıladığı Kemalist kadrolarla uzlaştı. Balyoz sanıkları 2015'te, Ergenekon sanıkları 2019'da, mahkemenin örgütün varlığına dair yeterli delil bulamamasıyla beraat etti. 15 Temmuz 2016 darbe girişiminin ardından Özel Harp Dairesi'nin Kemalist kadroları ile Türk-İslamcı iktidar aynı devlet cephesinde buluştu. Yeni dönemin kapısını da bu kez devletin milliyetçi kanadı açtı. MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli 22 Ekim 2024'te Öcalan'ı Meclis'e gelip örgütün feshini ilan etmeye çağırdı ve karşılığında "umut hakkı"nı gündeme getirdi. Öcalan Şubat 2025'te örgüte silah bırakma çağrısı yaptı. PKK Mayıs 2025'te kendini feshettiğini ilan etti ve Temmuz 2025'te Silêmanî yakınlarında ilk silahlar törenle yakıldı. Meclis'te kurulan komisyon raporunu Şubat 2026'da açıkladı, PKK'nin tasfiyesini düzenleyen çerçeve yasa da Ağustos 2026'da yürürlüğe girdi.

Böylece Öcalan'ın bir dönem ayrıldığı eski arkadaşları da, sırt çevirdiği Kemalist cephe de yeniden aynı masada buluştu. PKK'nin kuruluşunda önüne konan görev, yani Kurdistan'daki sömürgecilik karşıtı dinamikleri bitirmek ve Kürd milletini sömürgeci sisteme entegre etmek, bugün devletin bütün kanatlarının ortak projesi olarak tamamlanmaya çalışılıyor.

Çerçeve yasada kendisine ne umut hakkı ne de özel statü tanınmış olsa da "lider" ve "tanrı" kadrosu fiilen korunan Öcalan, eski görevini, yani Kürd ve Kurdistan düşmanlığını sürdürmesini organize eden yeni Türk-İslamcı ve milliyetçi çalışma arkadaşlarına uyum sağlamakta hiçbir sıkıntı yaşamadı. Eh, ne de olsa bütün devlet memurlarının bildiği ve uyguladığı bir ilke var:

Devlet işlerinde süreklilik esastır!

Îro ku PKK xwe hildeweşîne û salnameya vekişîna ji Qendîlê dixebite, divê tespîta min a beriya salan ku ji bo Öcalan gotibû "Hevalên xwe yên kevin hiştine. Bi gotina jargonê rêxistinê, bêşiya dozê kiriye!" ji nû ve dest de bê girtin; çunku wateyên bi temamî şaş li vê tespîtê hatine barkirin. Xuya ye ku wêneya di derbarê Öcalan û PKKê de, di serê gelek Kurdistanî yên muxalîfên PKKê de jî hêj nakeftiye cihê xwe. Min bi ramana "êdî wêne zelal e û ketiye hişî" fikirî ku pêdivî bi daxuyaniya têgehên "hevalê kevin" û "doz"ê nabe. Ez xelet bûme.

Rê bide em dubare bikin: PKK, rêxistineke kontra ye ku ji aliyê dewleta Tirk ve hatiye ava kirin û erka wê hatî diyar kirin ku dînamîkên li dijî mêtingeriyê li Kurdistanê bi dawî bike û neteweya Kurd di nav sîstema mêtingeriyê de biecibîne. Ev rêxistina ku li hember dîroka Kurd, kultûra Kurd, sembol û nirxên Kurdî, bi kurtî li hember neteweya Kurd xerîb û dijmin e, bi zora hov û fêlan li ser neteweya Kurd hatî ferz kirin. PKK, bi kadroyeke navendî ya baş perwerdebûyî û belavkirina karî ya baş hatî fikirîn hatî belav kirin, û her ku mezin bûye bi kadroyên nû yên ku pêdivî pê hebû re domdar hatî piştgirî kirin rêxistineke Daîreya Cengê ya Taybet e. Daîreya Cengê ya Taybet serdemekê bi navê Ergenekon hat nasîn. Lê belê ez gumanbar im ku Ergenekon Daîreya Cengê ya Taybet di nav xwe de digire; ji ber wê, navê wê hatibe guhartin jî ez ê navê wê yê kevn bikar bînim. Yekem taybetmendiya xas a PKK'ê dijminatiya teqez a li hember Kurd û Kurdistanê ye, û ya duyem jî Kemalîstiya wê ya teqez e.

Nexwe, tişta ku divê ji "doza" Öcalan bê fêmkirin ne doza Kurd û Kurdistanê ye; berovajî wê, doza "Tora Kemalîst a ku dê heta hetayê pênasîn bibe" ye, ku li ser bingeha domandina statûya mêtingehî ya Kurdistanê ya heta hetayê hatine avakirin. Öcalan û hevalên wî bi dehan sal in ku di rêya vê dozê de dînamîkên azadiya Kurdistanê di korîdorên tarî de dixwînin û dixwînin. Bi taybetî di vê serdemê de ku Rojhilata Navîn ji nû ve tê şekildan û bi şerê li dijî Îranê re derbasî qonaxek nû bûye, di Şerê Sêyem ê Parvekirinê de jî ji bo ku Kurdistan wekî mêtingeh bimîne têkoşînê dikin.

Tişta ku heye, di pêvajoya ku di sala 2013an de hat destpêkirin de, Ocalan rêya xwe ji hevalên xwe yên kevin cuda kir. Bêguman sedema vê cudabûna rêyê ne cûdahiya di siyaseta Kurd û Kurdistanê de bû. Sedema cudabûna rêyê, helwêsta nû ya ku di nav şerê desthilatdariyê yê di nav dewleta Tirk de hatibû girtin bû. Di wî şerê navxweyî de, yek ji wan serokkomar jî di nav de, gelek general, efser, endamên MÎTê, polîs û mirovên sivîl hatin kuştin; gelek peywirdarên dewletê jî neçar man ku aliyê xwe biguherînin. Daîreya Şerê Taybet ku Ocalan jî endamê wê ye û bi tevahî ji kadroyên Kemalîst pêk tê, navenda rêxistinbûn û rêveberiya gelek lîstikên qirêj û gelek rêxistinên wekî "Kurd", "Marksîst", "çepgir", "neteweperwer", "Îslamî" û hwd. e. Ev struktur aliyekî wî şerê di nav dewletê de bû.

Rêxistina Kemalîst a ku "xwediyê Komarê" ye û ji damezrandina Komara Tirkiyeyê ve polîtîkayên bingehîn ên dewletê, bi taybetî jî polîtîkaya Kurdistanê diyardikir, di wan salan de bi girtinên Ergenekon û Balyozê ku bi hinceta plan û hewldanên darbeyê yên li dijî hikûmeta AKP'ê hatibûn destpêkirin, gelekî derb xwarbû û mevziyên girîng winda kiribûn. Rêxistinê rojên zehmet derbas dikirin; endamên wê bi daxwaza cezayên giran ku ji 15-20 salan dest pê dikirin dihatin darizandin. Tevlî vê yekê jî rêxistinê deriyê xwe ji lêgerînên lihevkirinê re ku ji aliyê ekîba AKP-MÎT-polîs ve bi gefa cezayê giran dihatin meşandin re girtibû. Wê bi bikaranîna hemû amûrên di destê xwe de û şiyana xwe ya birêvebirinê ya ku nêzî sed salî bû, tewandina eniya Kemalîst berdewam kiribû. Amûra herî girîng a di destê wan de "Partiya Kurdî PKK" bû.

: Aha di serdemekê ku ewqas zehmet de, Öcalan bi mebesta dorpêçkirina têkoşîna azadiya neteweyî ya Kurdistanê ji hundir ve, rêxistina xwe ya ku ew ji bo Kurdan kiribû "rêber" û "Xwedê" û îdealên wê yên Kemalîst hiştin û di rêza ekîba AKP-MÎT-polîs a ku wî wek "faşîst" pênase dikir de bi xebateke dijwar dest bi kar kir. Eger mirov behsa "xyaneta li dozê" ya Öcalan bike, tişta ku divê bi vê bê gotin ew e ku wî pişta xwe daye îdealên Kemalîst.****

Lê belê ev îhanet dirêj neajot, çünkü pevçûna di nav dewletê de jî domdar nebû. Desthilatdarî, piştî sala 2013an dema ku riya xwe ji hevparên xwe yên duhî veqetand, gel kadroyên Kemalîst yên ku bi plana darbeyê dihatin darizandin re lihev hat. Sanûkên Balyozê di sala 2015an de, sanûkên Ergenekonê jî di sala 2019an de, bi sedema ku dadgehê ji bo hebûna rêxistinê delîlên bes nedîtin, hatin beraatkirin. Piştî hewldana darbeyê ya 15ê Tîrmeha 2016an, kadroyên Kemalîst yên Daîreya Şerê Taybet û desthilata Tirk-Îslamîst di heman eniya dewletê de hatin cem hev. Deriyê serdemeke nû vê carê ji aliyê baskê neteweperwer ê dewletê ve hat vekirin. Serokê Giştî ê MHPê Devlet Bahçeli di 22yê Çiriya Pêşîn a 2024an de bangî Öcalan kir ku bête Meclisê û feshkirina rêxistinê ragihîne, di beramberê vê de jî "mafê hêviyê" anî rojevê. Öcalan di Şubata 2025an de ji bo ku rêxistin çekan deyne bang kir. PKKê di Gulana 2025an de ragihand ku wê xwe fesh kiriye û di Tîrmeha 2025an de li nêzîkî Silêmaniyê çekên yekem bi merasîmekê hatin şewitandin. Komîsyona ku di Meclisê de hatibû ava kirin rapora xwe di Şubata 2026an de eşkere kir, qanûna çarçoveyê ku tasfiyekirina PKKê organîze dikir jî di Tebaxa 2026an de ket rewşê.

Bi vê yekê re hevalên wî yên kevin ku Öcalan di serdemekê de ji wan veqetiyabû û eniya Kemalîst ku pişta xwe dabûyê, dîsa li ser heman maseyê hatin cem hev. Ew erka ku di damezrandina PKK'ê de li ber hatibû danîn, anku qedandina dînamîkên dijî mêtingeriyê yên li Kurdistanê û entegrekirina neteweya Kurd di sîstema mêtinger de, îro wekî projeya hevpar a hemû aliyên dewletê tê xwestin ku bête temamkirin.

Çiqas di qanûna çarçoveyê de ne mafê hêviyê ne jî statûyeke taybet ji bo wî nehatibe nasîn jî, Öcalan ê ku kadroya wî ya "rêber" û "xwedê" bi rengekî kirdarî hat diparastin, di guncandina xwe ya bi hevalên xwe yên nû yên kar re yên Tirk-Îslamîst û neteweperest ku erka wî ya kevin, anku dijminatiya Kurd û Kurdistanê organîze dikin de ti zehmetî nekşand. Ê de, çi dibe bila bibe prensîbek heye ku hemû memûrên dewletê dizanin û pêk tînin:

Di karên dewletê de berdewamî bingeh e!

ئەمڕۆ کە پەکەکە خۆی هەڵدەوەشێنێتەوە و خشتەی کشانەوە لە قەندیل بەڕێوەدەچێت، پێویستە ئەو هەڵسەنگاندنەی ساڵانێک لەمەوبەر دەربارەی ئۆجەلان کردبووم دووبارە بپشکنینەوە: "ئەو هاوڕێ کۆنەکانی خۆی بەجێهێشتووە. بە زاراوەی ڕێکخراوەیی بگوترێت، خیانەتی لە دۆزەکە کردووە!"؛ چونکە واتای تەواو هەڵە دراوە بەم هەڵسەنگاندنە. دیارە وێنەی پەیوەندیدار بە ئۆجەلان و پەکەکە، حەتا لە مێشکی زۆرێک لە کوردستانییانی ئۆپۆزسیۆنی پەکەکەدا هێشتا لە شوێنی خۆی جێگیر نەبووە. من بە پشتبەستن بەو بیرۆکەیەی کە "ئیتر وێنەکە ڕوونە و بووەتە هۆشیاری"، پێم وابوو پێویست بە ڕوونکردنەوەی چەمکەکانی "هاوڕێی کۆن" و "دۆز" ناکات. بەڵام هەڵە بووم.

با دووبارەی بکەینەوە: پەکەکە ڕێکخراوێکی کۆنتڕایە کە لەلایەن دەوڵەتی تورکەوە دامەزراوە و ئەرکی لەناوبردنی دینامیکەکانی دژە کۆڵۆنیالیزم لە کوردستان و تێکەڵکردنی نەتەوەی کورد بە سیستەمی کۆڵۆنیالیستیی پێسپێردراوە. ئەم ڕێکخراوە کە غەریبە و دوژمنە بەرامبەر بە مێژووی کورد، کلتوری کورد، هێما و بەهاکانی کورد و بە کورتی نەتەوەی کورد، بە زۆر و بە فێڵ بەسەر نەتەوەی کورددا سەپێنراوە. پەکەکە ڕێکخراوێکی فەرمانگەی شەڕی تایبەتە کە بە کادرێکی ناوەکیی باش ڕاهێنراو و دابەشکردنی کارێکی باش بیرلێکراوەوە خراوەتە بازاڕەوە، و هاوتەریب لەگەڵ گەشەکردنیدا، بەردەوام بە کادری نوێوە کە پێویستی پێیان بووە پاڵپشتی کراوە. فەرمانگەی شەڕی تایبەت سەردەمێک بە ناوی ئەرگەنەکۆنەوە دەناسرا. بەڵام من گومانم هەیە لەوەی ئەرگەنەکۆن فەرمانگەی شەڕی تایبەتی لەخۆ گستبێت؛ لەبەر ئەوە، تەنانەت ئەگەر ناوەکەشی گۆڕابێت، ناوە کۆنەکەی بەکار دەهێنم. یەکەم تایبەتمەندیی دیاری پەکەکە دوژمنایەتیی سوێندخواردووە بەرامبەر بە کورد و کوردستان، و دووەمیشیان کەمالیزمی سوێندخواردوویەتی.

کەواتە ئەوەی پێویستە لە "دۆز"ەکەی ئۆجەلان تێبگەین، دۆزی کورد و کوردستان نییە؛ بەڵکو بەپێچەوانەوە، ئەو دۆزەی "کۆماری کەمالیست تا هەتایە بەردەوام دەبێت" کە لەسەر بنەمای هێشتنەوەی بارودۆخی ژێردەستەیی کوردستان تا هەتایە بینا کراوە. ئۆجەلان و هاوڕێکانی دەیان ساڵە لە پێناو ئەم دۆزەدا، دینامیكەکانی ئازادیی کوردستان لە تاریکخانەکاندا دەخنکێنن. بەتایبەتی لە سەردەمی جەنگی سێیەمی دابەشکاری کە تێیدا ڕۆژهەڵاتی ناوەڕاست دووبارە دابەش دەکرێتەوە و بە جەنگی دژ بە ئێران چووەتە قۆناغێکی نوێوە، ئەوان تێدەکۆشن بۆ ئەوەی کوردستان وەک کۆلۆنی و ژێردەستە بمێنێتەوە.

كێشەكە ئەوەیە لەو پڕۆسەیەی لە ساڵی ٢٠١٣دا دەستی پێكرد، ئۆجەلان ڕێگەی خۆی لە هاوڕێ كۆنەكانی جیا كردەوە. بێگومان هۆكاری ئەم جیا بوونەوەیە جیاوازییەكانی سیاسەتی كورد و كوردستان نەبوو. هۆكاری جیا بوونەوەی ڕێگەكان، ئەو هەڵوێستە نوێیە بوو كە لە شەڕی دەسەڵاتی ناو دەوڵەتی توركیادا گیرایە بەر. لەم شەڕە ناوخۆییەدا، بە سەرۆك کۆمارێکیشەوە، گەلێک جەنەڕاڵ، ئۆفسەر، ئەندامانی میت، پۆلیس و خەڵكی مەدەنی كوژران؛ گەلێک بەرپرسی دەوڵەتیش نەچار كران سەنگەریان بگۆڕن. فەرمانگەی شەڕی تایبەت کە ئۆجەلانیش ئەندامیەتی و بە تەواوی لە کادیرانی کەمالیست پێکهاتووە، مەڵبەندی ڕێکخستن و بەڕێوەبردنی گەلێک پیلانی پیس و ڕێکخراوی وەک "کوردی"، "مارکسیستی"، "چەپ"، "نەتەوەیی"، "ئیسلامی" و چەندینی ترە. ئەم پێکهاتەیە لایەنێکی ئەو شەڕە ناوخۆییەی دەوڵەت بوو.

دەزگای کەمالیست کە "خاوەنی کۆمارە" و لە دامەزراندنی کۆماری تورکیاوە سیاسەتە بنەڕەتییەکانی دەوڵەت و بەتایبەتیش سیاسەتی کوردستان دیاری دەکات، لەو ساڵانەدا بەهۆی هەوڵ و پلانی کودەتا بۆ ڕووخاندنی حکومەتی ئاکپارتی، لەڕێگەی دەستبەسەرداگرتنەکانی ئەرگەنەکۆن و بالیۆزەوە زۆر زیانی بەرکەوت و پێگە گرنگەکانی لەدەستدا. ڕێکخراوەکە ڕۆژانی سەختی بەڕێدەکرد؛ ئەندامانی بە سزای قورس کە لە ١٥-٢٠ ساڵەوە دەستی پێدەکرد داوا دەرکرابوون. بەپێچەوانەی ئەمەشەوە، ڕێکخراوەکە دەرگای داخستبوو لەبەردەم هەوڵەکانی ڕێککەوتن کە لەلایەن تیمی ئاکپارتی-میتی-پۆلیسەوە لەژێر هەڕەشەی سزای قورسدا دەکرا، و بە بەکارهێنانی هەموو ئامرازەکانی و توانای فەرمانڕەوایەتی نزیکەی سەد ساڵەی، بەردەوام بوو لە بەهێزکردنی بەرەی کەمالیست. گرنگترین لەو ئامرازانەش "پارتی کوردیی پەکەکە" بوو.

ئا لەم سەردەمە سەختەدا، ئۆجەلان بە مەبەستی گەمارۆدانی خەباتی رزگاریی نەتەوەیی كوردستان لە ناوەوە، وازی لەو ڕێکخراوە و ئایدیا کەمالیستەکانی هێنا کە خۆی تێیدا کردبووە "ڕابەر" و "خودا" بۆ کوردان، و لە ڕیزی تیمی ئاکپارتی-میتی-پۆلیسدا کە پێشتر بە "فاشیست" وەسفی دەکردن، بە هەوڵێکی چڕەوە دەستی بەکار کرد. ئەگەر باسی "خیانەت لە دۆزەکە"ی ئۆجەلان بكرێت، ئەوا دەبێت مەبەست لەوە پشتگوێخستنی ئایدیا کەمالیستەکان بێت لەلایەن ئەوەوە.**

بەڵام ئەم خیانەتە زۆری نەخایاند، چونکە ململانێی ناو دەوڵەتیش بەردەوام نەبوو. دەسەڵاتداران دوای ساڵی ٢٠١٣ ڕێگەی خۆیان لە هاوبەشەکانی دوێنێیان جیا کردەوە و لەگەڵ کادیرە کەمالییەکان ڕێککەوتن کە تۆمەتباریان کردبوون بە داڕشتنی پلان بۆ کودەتا. تۆمەتبارانی دۆسیەی بالیۆز لە ساڵی ٢٠١٥ و تۆمەتبارانی ئەرگەنەکۆن لە ساڵی ٢٠١٩دا بێبەری کران، دوای ئەوەی دادگا بەڵگەی پێویستی بۆ بوونی ڕێکخراوەکە نەدۆزییەوە. دوای هەوڵی کودەتاکەی ١٥ی تەموزی ٢٠١٦، کادیرە کەمالییەکانی فەرمانگەی شەڕی تایبەت و دەسەڵاتی تورکی-ئیسلامی لە هەمان بەرەی دەوڵەتدا کۆبوونەوە. ئەمجارەیان باڵی نەتەوەپەرستی دەوڵەت دەرگای بۆ قۆناغی نوێ کردەوە. دەولەت باخچەلی سەرۆکی مەهەپە لە ٢٢ی تشرینی اولی ٢٠٢٤دا داوای لە ئۆجەلان کرد بێتە پەرلەمان و هەڵوەشاندنەوەی ڕێکخراوەکە ڕابگەیەنێت و لە بەرامبەردا "مافی هیوای" خستە ڕۆژنامەی کارەوە. ئۆجەلان لە شوباتی ٢٠٢٥دا داوای لە ڕێکخراوەکە کرد چەک دابنێن. پەکەکە لە ئایاری ٢٠٢٥دا هەڵوەشاندنەوەی خۆی ڕاگەیاند و لە تەموزی ٢٠٢٥دا یەکەم چەکەکان لە نزیک سلێمانی لە ڕێوڕەسمێکدا سوتێنران. ئەو کۆمسیۆنەی لە پەرلەمان پێکهێنرابوو لە شوباتی ٢٠٢٦دا ڕاپۆرتەکەی بڵاوکردەوە، و یاسای چوارچێوەیی کە ڕێکخستنی هەڵوەشاندنەوەی پەکەکە دەکات لە ئابی ٢٠٢٦دا چووە بوار جێبەجێکردنەوە.

بەم جۆرە، هەم ئەو هاوڕێ کۆنانەی ئۆجەلان کە سەردەمێک لەوی جیا بووبوونەوە، هەم ئەو بەرەی کەمالیستەی پشتی تێکردبوون، دووبارە لەسەر هەمان مێز کۆبوونه‌وه‌. ئەو ئەرکەی لە کاتی دامەزراندنی پەکەکەدا خرایە بەردەمی، واتە کۆتاییهێنان بە دینامیکەکانی دژە کۆڵۆنیالیزم لە کوردستان و تێکەڵکردنی نەتەوەی کورد بە سیستەمی داگیرکەر، ئه‌مڕۆ وەک پڕۆژەی هاوبەشی هەموو باڵەکانی دەوڵەت هەوڵی تەواوکردنی دەدرێت.

چوارچێوەی یاساکە نە مافی ئومێد و نە پێگەی تایبەتی بۆ فەراهەم نەکردووە، بەڵام ئۆجەلان کە پلەی "ڕێبەر" و "خوداوەند"ی بە کردەیی پارێزراوە، هیچ کێشەیەکی نەبوو لە گونجاندنی خۆی لەگەڵ هاوکارە نوێیە تورک-ئیسلامییەکان و نەتەوەپەرستەکانیدا، ئەو هاوکارانەی ڕێکخستنیان بۆ ئەوە کردووە کە درێژە بە ئەرکە کۆنەکەی بدات، واتە دوژمنایەتیکردنی کورد و کوردستان. ئیتر چی بێت، هەرچی بێت بنەمایەک هەیە کە هەموو فەرمانبەرانی دەوڵەت دەیزانن و جێبەجێی دەکەن:

بەردەوامی لە کارەکانی دەوڵەتدا بنەمایە!

Today, with the PKK having dissolved itself and the withdrawal timetable from Kandil in effect, it is necessary to revisit the assessment I made years ago about Öcalan: “He has abandoned his old comrades. In the organization’s jargon, he has betrayed the cause!”; because that assessment has been loaded with completely wrong interpretations. It appears that the picture of Öcalan and the PKK has not yet taken its proper place even in the minds of many PKK‑opposing Kurds. I had thought, based on the belief that “the picture is now clear and has entered public consciousness,” that there would be no need to explain the terms “old comrades” and “cause.” I was wrong.

Let’s repeat: the PKK is a counter organization established by the Turkish state, tasked with ending anti‑colonial dynamics in Kurdistan and integrating the Kurdish people into the colonial system. This organization, alien and hostile to Kurdish history, Kurdish culture, Kurdish symbols and values—in short, to the Kurdish nation—has been imposed on the Kurdish nation by force and intrigue. The PKK is a Special Warfare Department organization launched with a well‑trained core cadre and a well‑planned division of labor, continuously supported by new cadres as it grows. The Special Warfare Department was at one time referred to as Ergenekon. However, I doubt that Ergenekon encompassed the Special Warfare Department; therefore, even though the name has changed, I will use its former name. One of the PKK’s characteristic features is its sworn hostility to Kurds and Kurdistan; the other is its sworn Kemalism.

Thus It is not the Kurdish and Kurdistan cause that should be understood from Öcalan's "case"; but rather the case that the “Kemalist Republic will remain eternally” and that the colonial status of Kurdistan will continue forever. Öcalan and his comrades have been choking the dynamics of Kurdistan’s freedom in dark corridors for decades in the name of this case. Even during the Third Partition War, a period when the Middle East was being reshaped and a new phase began with a war against Iran, they continued to fight to keep Kurdistan in a colonial condition.

What happened is that in the process that began in 2013, Öcalan went his separate way from his former comrades. Of course, the reason for this split was not differences in Kurdish or Kurdistan politics. The reason for the split was the new position taken in the power struggle within the Turkish state. In this internal conflict, many people were killed, including a president, numerous generals, officers, members of the MIT (National Intelligence Organization), police officers, and civilians; many state officials were also forced to change sides. The Special Warfare Department, of which Öcalan was also a member and which is composed entirely of Kemalist cadres, serves as the organizing and management hub for many dirty networks and various groups such as “Kurdish,” “Marxist,” “left,” “nationalist,” “Islamic,” etc. This structure was a party to the aforementioned internal state conflict.

Since the founding of the Republic of Turkey, the Kemalist organization that claims ownership of this “Republic” and sets the state’s core policies—especially the Kurdistan policy—had been badly bruised by the Ergenekon and Balyoz arrests, which were launched under the pretext of coup plans and attempts to topple the AKP government, causing it to lose important positions. The organization was going through hard times; its members were being tried with heavy sentences ranging from 15 to 20 years. Nevertheless, the organization shut its doors to the reconciliation efforts pursued by the AKP‑MİT‑police team under the threat of severe punishment, and continued to consolidate the Kemalist front by using all the tools at its disposal and a governing capacity approaching a century. The most important of these tools was the “Kurd Party PKK”.

: Here is Öcalan, in such a difficult period, who started intensive work on the front lines of the AKP‑MİT‑police team he labels "fascist", after abandoning his organization that had made him a "leader" and "god" to the Kurds and its Kemalist ideals, in order to encircle the Kurdish national liberation struggle from within. If we are to speak of Öcalan's "betrayal of the cause", what is meant is his turning his back on Kemalist ideals.***

However, this betrayal did not last long, because the conflict within the state was not permanent either. After parting ways with its former allies in 2013, the ruling coalition reconciled with the Kemalist officers it had previously prosecuted for plotting a coup. The Balyoz defendants were acquitted in 2015, and the Ergenekon defendants in 2019, as the court found insufficient evidence of the organization’s existence. Following the July 15, 2016 coup attempt, the Special Warfare Department’s Kemalist officers and the Turkish‑Islamist government met on the same side of the state. This time, the nationalist wing of the state opened the door to a new era. MHP leader Devlet Bahçeli, on October 22, 2024, invited Öcalan to come to parliament and announce the dissolution of the organization, and in return raised the issue of a “right to hope.” In February 2025, Öcalan called on the group to lay down its arms. The PKK announced its self‑dissolution in May 2025, and in July 2025 the first weapons were ceremonially burned near Silêmanî. A parliamentary commission presented its report in February 2026, and the framework law governing the PKK’s liquidation entered into force in August 2026.

Thus Öcalan’s former comrades, from whom he had once separated, and the Kemalist front he turned his back on, met again at the same table. The task set at the founding of the PKK – to end anti‑colonial dynamics in Kurdistan and integrate the Kurdish people into the colonial system – is today being pursued as a joint project of all branches of the state.

Although the legal framework grants him neither a right to hope nor a special status, the “leader” and “god” figure of Öcalan is effectively protected. He has had no difficulty adapting to the new Turkish‑Islamist and nationalist colleagues who organize the continuation of anti‑Kurdish and anti‑Kurdistan sentiment, his former mission. After all, there is a principle known and applied by all civil servants:

Continuity in state affairs is essential!

امروزی که پی‌کِی‌کی خود را منحل کرده و برنامهٔ خروج از قندیل اجرا می‌شود، لازم است تصمیمی که سال‌ها پیش برای اوچالان گرفته‌ام – «دوستان قدیمی‌اش را رها کرده است. اگر به زبان اصطلاحات سازمان گفته شود، به دعوا خیانت کرده است!» – را دوباره بررسی کنیم؛ زیرا به این تصمیم کاملاً سوءتفاهم‌ها افزوده شده است. به نظر می‌رسد تصویر اوچالان و پی‌کِی‌کی هنوز در ذهن بسیاری از مخالفان پی‌کِی‌کی کردستان جای خود را نیافته است. من، بر این باور بودم که «تصویر اکنون واضح است و به آگاهی رسیده» و نیازی به توضیح مفاهیم «دوست قدیمی» و «دعاوی» نیست. اشتباه می‌کردم.

بیایید تکرار کنیم: پ.ک.ک توسط دولت ترکیه تأسیس شده است، که مأموریت آن پایان دادن به پویایی‌های ضداستعماری در کردستان و ادغام ملت کرد در نظام استعماری است. یک سازمان مخالف است. این سازمان که به تاریخ، فرهنگ، نمادها و ارزش‌های کرد، به‌عبارت دیگر به ملت کرد، بیگانه و دشمن است، به زور و با تدبیری‌های مخفی بر ملت کرد تحمیل شده است. پ.ک.ک یک سازمان ویژهٔ جنگ است که با یک هستهٔ آموزش‌دیدهٔ خوب و تقسیم کار به‌خوبی برنامه‌ریزی‌شده به بازار عرضه شده، و با رشد خود به‌صورت متناسب با نیاز به نیروهای جدید به‌طور مستمر تقویت می‌شود. دپارتمان جنگ ویژه در یک دوره تحت نام ارگنکون شناخته می‌شد. اما من در مورد این که آیا ارگنکون شامل دپارتمان جنگ ویژه می‌شود تردید دارم؛ بنابراین، اگرچه نام آن تغییر کرده است، من از نام قبلی‌اش استفاده خواهم کرد. از ویژگی‌های مشخص پ.ک.ک، نخست دشمنی سوگندآمیز با کرد و کردستان است و دومین آن کمالیسم سوگندآمیز است.

بنابراین، آنچه باید از "آرمان" اوجلان درک شود، آرمان کرد و کردستان نیست؛ برعکس، آرمان "پایداری ابدی جمهوری کمالیستی" است که بر تداوم همیشگی وضعیت استعماری کردستان استوار است. اوجلان و همراهانش دهه‌هاست که در راه این آرمان، پتانسیل‌ها و نیروهای آزادی‌خواه کردستان را در دالان‌های تاریک سر می‌برند. آنان به‌ویژه در این دوره از جنگ سوم تقسیم جهان — که با بازشکل‌گیری خاورمیانه و جنگ علیه ایران وارد مرحله جدیدی شده است — تلاش می‌کنند تا کردستان همچنان به‌عنوان یک مستعمره باقی بماند.

چی شد که در فرایندی که در سال ۲۰۱۳ آغاز شد، اوچالان مسیر خود را از دوستان قدیمی‌اش جدا کرد. بدیهی است که دلیل این جدایی اختلافات در سیاست کردها و کردستان نبود. دلیل این جدایی، موقعیت جدیدی بود که در درگیری قدرت داخل دولت ترکیه اتخاذ شد. در این درگیری داخلی، از جمله رئیس‌جمهور، بسیاری از ژنرال‌ها، افسران، مأموران MIT و پلیس و مردم غیرنظامی کشته شدند؛ بسیاری از مقامات دولتی نیز مجبور به تغییر جناح شدند. دپارتمان عملیات ویژه که اوچالان نیز عضو آن بود و کاملاً از نیروهای کمونیست‌گرای ترکیه تشکیل شده بود، مرکز سازماندهی و مدیریت بسیاری از کارگاه‌های کثیف و سازمان‌های «کرد»، «مارکسیست»، «چپ»، «ملی‌گرایانه»، «اسلامی» و غیره بود. این ساختار طرف درگیر در این درگیری داخلی دولت بود.

از زمان تأسیس جمهوری ترکیه، سازمان کمال‌گرا که صاحب این «جمهوری» است و سیاست‌های بنیادی دولت، به‌ویژه سیاست کردستان را تعیین می‌کند، به‌دلیل برنامه‌ها و اقدامات کودتا برای سرنگونی دولت AKP که به‌عنوان پیش‌دلیل بازداشت‌های ارگنکون و بالیوز آغاز شد، به شدت آسیب دید و مواضع مهمی را از دست داد. سازمان روزهای سختی را می‌گذرانده؛ اعضای آن با درخواست‌های محکومیت سنگین از ۱۵ تا ۲۰ سال مواجه می‌شدند. با این حال، سازمان در برابر جست‌وجوی توافقی که تیم AKP‑MIT‑پلیس با تهدید محکومیت سنگین ادامه می‌داد، درهای خود را بسته و با استفاده از تمام ابزارهای در دست و توان مدیریتی نزدیک به صد سال، به تقویت جبهه کمال‌گرا ادامه داد. این ابزارهای مهم‌ترین ** «حزب کرد PKK» بود.

: اینجا اوچالان، در این دورهٔ بسیار دشوار، برای محاصرهٔ داخلی مبارزهٔ ملی آزادی کردستان، سازمانی که خود را برای کردها «رهبر» و «خدای» می‌دانست و ایده‌آل‌های کمالیستی‌اش را رها کرد و تیم AKP‑MİT‑پلیس را که او را «فاشیست» می‌نامید، به‌طور فشرده مشغول به کار شد. اگر بخواهیم از «خیانت اوچالان به مبارزه» صحبت کنیم، منظور این است که او به ایده‌آل‌های کمالیستی پشت کرده است.****

اما این خیانت طولانی نشد، زیرا درگیری‌های داخلی دولت نیز ماندگار نبود. پس از جدایی از هم‌پیمانان قبلی در سال ۲۰۱۳، قدرت با نیروهای کماری که به برنامه‌ریزی کودتا متهم می‌شدند، مصالحه کرد. متهمان بالیوز در سال ۲۰۱۵ و متهمان ارگنکون در سال ۲۰۱۹، به دلیل عدم یافتن شواهد کافی برای اثبات وجود سازمان، برائت گرفتند.

پس از تلاش کودتا در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶، نیروهای کماری دفتر عملیات ویژه با حکومت ترکی-اسلامی در همان جبههٔ دولتی ملاقات کردند. این بار درب دورهٔ جدید توسط بال‌پر ملی‌گرای دولت گشوده شد.

دکتر دولت باچلی، رئیس‌جمهور حزب حرکت ملی (MHP)، در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۴، اوچالان را دعوت کرد تا به مجلس بیاید و انحلال سازمان را اعلام کند و در عوض «حق امید» را به بحث آورد.

اوچالان در فوریه ۲۰۲۵، فراخوانی برای رها کردن سلاح‌ها به سازمان کرد.

پیک‌کی‌کی در ماه مه ۲۰۲۵ اعلام کرد که خود را منحل می‌کند و در ژوئیه ۲۰۲۵، در نزدیکی سلێمانی، اولین سلاح‌ها با مراسمی سوزانده شدند.

کمیسیونی که در مجلس تشکیل شد، گزارش خود را در فوریه ۲۰۲۶ منتشر کرد و قانون چارچوبی که منحل‌سازی پیک‌کی‌کی را تنظیم می‌کرد، در اوت ۲۰۲۶ به اجرا درآمد.

به این ترتیب، دوستان قدیمی که او برای مدتی از آن‌ها جدا شده بود و جبهه کمونیستی که به او پشت کرده بود، دوباره در همان میز ملاقات کردند. وظیفه‌ای که در زمان تأسیس PKK بر عهده او گذاشته شد، یعنی پایان دادن به پویایی‌های ضد استعماری در کردستان و ادغام مردم کرد در نظام استعماری، امروز به عنوان پروژه مشترک تمام شاخه‌های دولت در حال تکمیل است.

اگرچه در چارچوب قانون برای او نه حق امیدی و نه وضعیت ویژه‌ای اعطا شده است، اما اوچالان که به‌طور عملی تحت محافظت «رهبر» و «خدایی» قرار دارد، در سازگاری با همکاران جدید ترکی-اسلامی و ملی‌گرا که وظیفهٔ قبلی او یعنی ادامهٔ دشمنی با کرد و کردستان را سازماندهی می‌کنند، هیچ مشکلی نداشت. به هر حال، اصولی که تمام مأموران دولت می‌دانند و به‌کار می‌گیرند این است:

پایداری در امور دولتی اساسی است!

في اليوم الذي تم فيه حلّ الـ PKK وتفعيل جدول الانسحاب من كانديل، يجب إعادة النظر في ما كتبته قبل سنوات عن أوجالان: "لقد تخلى عن أصدقائه القدامى. إذا قيل ذلك بعبارات المنظمة، فقد خان القضية!"؛ لأن هذا التحديد حمل معه تفاسير خاطئة تمامًا. يبدو أن الصورة المتعلقة بأوجالان والـ PKK لم تستقر بعد في أذهان الكثير من المعارضين للـ PKK في كردستان. كنت أظن، استنادًا إلى فكرة "الصورة أصبحت واضحة وصارت في الوعي"، أنه لا حاجة لتوضيح مفهومي "الصديق القديم" و"القضية". لقد كنت مخطئًا.

لنعيد القول: حركة PKK هي منظمة مضادة تأسست من قبل الدولة التركية، وقد كُلّفت بإنهاء الديناميات المناهضة للاستعمار في كردستان وإدماج الشعب الكردي في النظام الاستعماري. هذه المنظمة، التي هي غريبة وعدائية تجاه تاريخ الأكراد وثقافتهم ورموزهم وقيمهم، أي الشعب الكردي، فُرضت على الشعب الكردي بالقوة وبالمكائد. إن الـ PKK هي تنظيم فرع خاص (Özel Harp Dairesi) تم إطلاقه بكتلة أساسية مدربة جيدًا وتوزيع مهام مدروس، وتلقى دعمًا مستمرًا بكتل جديدة حسب نموه. لفترة من الزمن سُمي فرع الخاص بالحرب باسم إرغنكون. لكن لدي شك في أن إرغنكون كان يشمل فرع الخاص بالحرب؛ لذلك، رغم تغير الاسم، سأستمر في استخدام اسمه القديم. من السمات المميزة للـ PKK الأولى هي العداء المتعهد ضد الأكراد وكردستان، والثانية هي الكمالية المتعهد بها.

قضية أوكالان ليست قضية الكرد وكردستان; بل هي قضية "جمهورية الكماليين" التي ستستمر إلى الأبد وتعتمد على بقاء كردستان في وضع استعمارٍ دائم. أوكالان وأصدقاؤه يضغطون على ديناميات حرية كردستان في الظلام منذ عقود من أجل هذه القضية. خاصةً في فترة "الحرب الثالثة للمشاركة" التي شهدت إعادة تشكيل الشرق الأوسط ودخول مرحلة جديدة مع الحرب ضد إيران، يواصلون النضال للحفاظ على بقاء كردستان كاستعمار.

ما حدث هو أن العملية التي بدأت في عام 2013 أدت إلى أن أوبتشالان قطع علاقاته مع أصدقائه القدامى. بالطبع لم يكن سبب هذا الانفصال هو الاختلافات في سياسة الكرد أو كردستان. سبب الانفصال هو الموقف الجديد الذي تم اتخاذه في صراع السلطة داخل الدولة التركية. في هذا الصراع الداخلي قُتل عدد من الأشخاص بما في ذلك الرئيس وعدد من الجنرالات والضباط وموظفي المخابرات التركية والشرطة، بالإضافة إلى المدنيين؛ كما اضطر العديد من المسؤولين الحكوميين إلى تغيير جانبهم. الإدارة الخاصة للحرب التي كان أوبتشالان عضواً فيها، والتي تتألف بالكامل من كوادر كمالية، هي مركز تنظيم وإدارة للعديد من الشبكات القذرة ومنظمات مثل "الكرد"، "الماركسية"، "اليسار"، "القومية"، "الإسلامية" وغيرها. وكانت هذه البنية طرفاً في الصراع الداخلي للدولة المذكور.

منذ تأسيس جمهورية تركيا، كانت المنظمة الكمالية التي تُعد «صاحبة» هذه «الجمهورية» هي التي تحدد سياسات الدولة الأساسية، وخاصة سياسة كردستان، وقد تعرضت لضربات شديدة وخسرت مراكز هامة نتيجة اعتقالات إرجينكون وباليوز التي أُطلقت تحت ذريعة خطط ومحاولات الانقلاب للإطاحة بحكومة حزب العدالة والتنمية في تلك السنوات.

كانت المنظمة تمر بأيام صعبة؛ كان أعضاؤها يُحاكمون بطلبات عقوبات شديدة تتراوح بين 15 إلى 20 سنة. وعلى الرغم من ذلك، أغلقت المنظمة بابها أمام محاولات التفاهم التي كان فريق AKP-المخابرات التركية-الشرطة يواصلها تحت تهديد العقوبة الشديدة، واستمرت في تعزيز الجبهة الكمالية باستخدام جميع أدواتها وقدرتها الإدارية التي تقارب المئة عام.

وكان أهم هذه الأدوات هو *«حزب كردستان (PKK)».

: في مثل هذه الفترة العصيبة، وبغية تطويق نضال التحرر الوطني الكوردستاني من الداخل، ترك أوجلان تنظيمه الذي نصبه "قائداً" و"إلهاً" على الكورد، وتخلى عن مثله العليا الكمالية، ليلتحق بالعمل الجاد والحرث الدؤوب في صفوف فريق "العدالة والتنمية-الاستخبارات-الشرطة" الذي كان يصفه بـ "الفاشي". وإذا كان ثمة حديث عن "خيانتـة للقضية"، فالمراد بذلك هو أنه أدار ظهره للمثل العليا الكمالية.****

لكن هذه الخيانة لم تستمر طويلاً، لأن الصراع داخل الدولة لم يكن دائماً. بعد أن قطع السلطة علاقاتها مع شركائها السابقين في عام 2013، تصالح مع الكوادر الكمالية التي كانت تُحاكم بتهمة التخطيط للانقلاب. تم تبرئة المتهمين في قضية باليوز في عام 2015، والمتهمين في قضية إرجينكون في عام 2019، بسبب عدم قدرة المحكمة على العثور على أدلة كافية على وجود المنظمة. بعد محاولة الانقلاب في 15 يوليو 2016، التقى فرع الحرب الخاصة مع الكوادر الكمالية والسلطة التركية‑الإسلامية على نفس جبهة الدولة. وفتح الجناح القومي للدولة باب العصر الجديد هذه المرة. دعا رئيس حزب الحركة القومية (MHP) ديفلت باهجلي في 22 أكتوبر 2024 أوجالان إلى مجلس النواب لإعلان حل المنظمة، وأثار في المقابل مفهوم "حق الأمل". في فبراير 2025، دعا أوجالان المنظمة إلى وضع السلاح. أعلنت حزب العمال الكردستاني (PKK) في مايو 2025 أنه قد حل نفسه، وفي يوليو 2025 أُشعلت أول أسلحة قرب سليمانى في مراسم. أعلن اللجنة التي أنشئت في البرلمان تقريرها في فبراير 2026، ودخل الإطار القانوني الذي ينظم تصفية الـPKK حيز التنفيذ في أغسطس 2026.

وهكذا التقى أصدقاء أوجالان القدامى الذين انفصل عنهم لفترة، وكذلك الجبهة الكمالية التي انقلبت ضده، مرة أخرى على نفس الطاولة. المهمة التي وُضعت أمام تأسيس حزب العمال الكردستاني، أي إنهاء الديناميات المناهضة للاستعمار في كردستان ودمج الشعب الكردي في النظام الاستعماري، تُسعى اليوم إلى إكمالها كمشروع مشترك لجميع أجنحة الدولة.

على الرغم من أن الإطار القانوني لم يمنحه أي حق أمل ولا وضعاً خاصاً، فإن أوجالان، الذي يُحافظ عملياً على صفته ك«قائد» و«إله»، لم يواجه أي صعوبة في التوافق مع زملائه الجدد من التيار التركي‑الإسلامي والقومي الذين ينظمون مهمته السابقة، أي استمرار عدائه للكرد وكردستان. فكما هو معروف لدى جميع موظفي الدولة ومطبق:

الاستمرارية أساس في شؤون الدولة!